Leczenie trądziku młodzieńczego i różowatego to zazwyczaj kilkumiesięczna, złożona kuracja, wymagająca stosowania zarówno wielopłaszczyznowej farmakoterapii, niejednokrotnie połączonej z zabiegami dermatologicznymi i odpowiednio dopasowaną domową pielęgnacją. Terapia wymaga ogólnoustrojowego i behawioralnego spojrzenia na pacjenta.
Trądzik dojrzały i trądzik różowaty to problem interdyscyplinarny w którym wiele czynników odgrywa istotną rolę. Leczenie trądziku pospolitego oraz trądziku różowatego wymaga zindywidualizowanego podejścia.
Trądzik hormonalny to nie tylko problem kliniczny, często duży i trudny do zaakceptowania defekt estetyczny mogący prowadzić do zaburzeń psychicznych, emocjonalnych utrudniających prawidłowe funkcjonowanie wśród rówieśników i społeczeństwie. Problemy trądzikowe są często bagatelizowane przez rodziców. Panuje przekonanie że trądzik jest w stanie sam ustąpić, a leczenie to tylko fanaberia wieku dorastania. Dlatego tak istotna jest dogłębne zapoznanie się z możliwymi przyczynami, zrozumienie indywidualnych potrzeb, oraz przyjazna współpraca lekarza z pacjentem.
Bardzo często w przebiegu dochodzi do nałożenia wpływu wielu problemów typu:
- zmian hormonalnych,
- współistniejących chorób internistycznych,
- nieprawidłowego odżywiania,
- czynników psychogennych,
- stosowania leków i używek,
- indywidualnych predyspozycji rodzinnych
- nagminne stosowanie złej pielęgnacji skóry
Wszystkie one mogą indukować rozwój charakterystycznych zmian skórnych jak rumień, zaskórniki, grudki, krostki, czy głębokie nacieki zapalne. Wykwitom trądzikowym niejednokrotnie współtowarzyszą objawy łojotokowego zapalenia skóry.
Skuteczna terapia leczenia trądziku
Wybór terapii musi być indywidualnie dobrany w zależności od wieku, dynamiki aktywności i stopnia zaawansowania zmian oraz ryzyka rozwoju zmian niepożądanych, takich jak przebarwienia pozapalne tzw. PIH (post inflamatory hiperpigmentation), oraz różnego rodzaju szpecące blizny. Klasyczna farmakoterapia trądziku opiera się na leczeniu komedolitycznym preparatami zewnętrznymi, bardzo często kojarzonym z doustnym leczeniem przeciwbakteryjnym i przeciwłojotokowym.
W zależności od obrazu klinicznego skóry stosujemy antybiotyki, środki keratolityczne i leki wpływające na naprawę funkcji gruczołów łojowych. Całemu leczeniu musi dodatkowo towarzyszyć skrupulatne stosowanie odpowiednich preparatów pielęgnacyjnych oraz zaniechanie uszkadzania skóry przez samodzielne, manualne opróżnianie zmian zapalnych. Blizny powstają dość często i mogą występować nawet w łagodnych postaciach trądziku.
Do głównych działań niepożądanych preparatów zewnętrznych i doustnych należą suchość i podrażnienia, złuszczanie i zaczerwienienie skóry, dość często dołączają się problemy gastryczne z nietolerancją przewodu pokarmowego na zastosowane leki i zmiany grzybicze. Wadą klasycznego leczenia trądziku jest często bardzo długi okres terapii, a pojawienie się korzystnych objawów w cofaniu się zmian wymaga dużej cierpliwości ze strony pacjenta. Długofalowe stosowanie monoterapii prowadzi do lekooporności co wpływa na niezadowolenie pacjentów ze względu na niedostateczne efekty lub brak rezultatów klinicznych i przedłużenie leczenia.
Dlatego coraz częściej stosowane są metody łączone. Polegają one na zastosowaniu konwencjonalnej terapii połączonej z zabiegami dermatologicznymi i z powodzeniem stosujemy je w Naszych gabinetach.
